ΑΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ - ΚΑΡΔΙΑΚΟΣ ΛΟΓΟΣ

เฮ [μουσική] [μουσική] Γέροντα ευλογείτε >> ο Κύριος >> μας μιλήσατε για την Γερόντησα Χαριθέα και τις αδελφές στην Ιερά Μονή Ηρακλειδίου και συνεχίζουμε με τις αγιασμένες μορφές που γνωρίσατε εκτός Αγίου Όρους. Με ποιον θα θέλετε να >> τώρα βγήρος να πούμε μερικά από τα βιώματα που ζήσαμε με τον Άγιο Ιάκωβο, με τον Άγιον Πορφύριο και μετά βλέπουμε που θα καταλήξουμε. Να πω ότι για τον Άγιον Ιάκωβο ακούγαμε διάφορα θαυμαστά γεγονότα κυρίως από φοιτητές Κυπρίους που πήγαιναν κοντά του και τον έβρισκαν στη μονή του Σιου Δαυίδ. Ο Άγιος Ιάκωβος δεν ήρθε ποτέ στο Άγιον Όρος εξωσ γνωρίζω παρόλο που αγαπούσε πολύ το Άγιον Όρος αλλά ήταν τόσο ήσυχος και περιορισμένος που δεν ήρθε ποτέ ούτε για επίσκεψη. Έτσι λοιπόν, όταν εμείς βρεθήκαμε στη μονίβα του Πεδίου με τη συνοδία μας, με τον γέροντά μας, μία ημέρα που ήμασταν στην Αθήνα, σε ένα μοναστήρι γυναικείο, εκεί γερόντισαν της μονής πάνω στην κουβέντα με τον Γέροντα, μας ανάφερε τον Άγιο Ιάκωβο και θαυμαστά γεγονότα από τη Βίοντοίου Ιακώβου του Ενεβία. Ο γέροντας Ζούσεν τότε ήταν ηγούμενος τιμονήσει Δαυίδ. Τότε επειδή και εμείς είχαμε πολλούς πειρασμούς στο ατοπαίδι που πρωτοπήγαμε εκεί και ήταν ιδιόριθμο του μοναστήρι και δυσκολευόμαστε πάρα πολύ και λόγω της δικής μας απηρίας και λόγω της του διορύθμου της μονής και επειδή είχε έναν ιερέα ο οποίος οδηγούσε το αυτογύτο που θα μας μετέφερε στη Θεσσαλονίκη επίσαμε τον γέροντα να πάμε στη μονή του ωσίου Δαυίδ θα προσκυνήσουμε και να πάρουμε την ευχή πατρός Ρακώβ και να μας βοηθήσει στον αγώνα που είχαμε να κάνουμε στο Βατοπαίδι. Έτσι και έγινε. Μου έδωσε ευλογία ο γέροντας και πήγαμε στη μονή του Σου Δαυίδ. Ακούγαμε πάρα πολλά για τον γέροντα Ιάκωβο. Πολλά τα οποία ήταν και λίγο έτσι κωμικά. Ήταν πολύ απλός. Και εγώ είχα μέσα στη φαντασία μου ότι θα δούμε ένα γέροντάκι που θα είναι εύθυμος, θα λέει αστεία, θα είναι κάπως έτσι πιο χαλαρή η ατμόσφαιρα. Όταν φτάσαμε στο μοναστήρι και ζητήσαμε να δούμε τον γέροντα, τότε μας οδήγησαν σε ένα παρεκλήσιο και το Άγιο Χαραλάμπους που εκεί χρησιμοποιούσε ο Πατήρ Ιάκουβος. Πρώτη φορά το βλέπαμε. Μπήκαμε μέσα. Είδαμε ένα μεγαλοπρεπή γέροντα, μεγάλη γεννιάδα με το πετραχήλιον του φορεμένος εξομολογούσε. Ασκεπής που σαν πατριάρχης ήταν πολύ εμπευλητικός. Εγώ τον κοιτούσα έτσι με πολύ δέος και λέω δεν είναι έτσι όπως τον περίμενα. Αλλά σε λίγο μόλις άρχισε να μας μιλάει, κατάλαβα ότι ήταν πράγματι αυτός ο απλούς και άκακος και νηπιόφρον κατά την καρδία πατήρ ιάκωβος. Ε, ήταν πραγματικά σε ένα μικρό παιδί. Άρχισε να μας ρωτά διάφορα πράγματα με ωραίον τρόπο. Ε, και μας είπε το λόγο για τον οποίον πήγαμε εκεί. Του λέει ο γέροντας, είμαστε στο μονίβα του παιδίου και έχουμε δυσκολίες. Τα παιδιά είναι νέοι, είναι μικροί, είναι ασυνήθιστο με αυτή την ατμόσφαιρα. Είναι ιδιόριθμο το μοναστήρι. Και μας κατάλαβε πολύ διότι και αυτός έζησε σε ιδιόριθμο μοναστήρι και ήξερε από τις δυσκολίες αυτές. Λέει πάτερ Ιωσήφ, να πάμε να πούμε στον Άγιο Δαυίδ να σας βοηθήσει, να τον παρακαλέσουμε να σας βοηθήσει. Εμείς νομίσαμε θα κάνει καμιά παράκληση. Κατεβήκαμε κάτω στην εκκλησία, πάμε μπροστά στην εικόνα του Αγίου και περιμέναμε να αρχίσει η παράκληση. Και λέει ο πατήρ Άκουβος, "Άγε Δαυίδ, εδώ είναι ο πατήρ Ιωσήφ και ο πατήρ Αθανάσιος από τα Βατοπαίδη. Ήρθαν να τους βοηθήσεις. Έχουν προβλήματα οι άνθρωποι. Σε παρακαλώ, μη μας κάνεις ρε Ζήλη. Εγώ συνόμουνα να μην γελάσω αντί της παρακλήσεις έγινε αυτή η σύσταση. Ε ο γέροντας μια κροκίταξε έτσι μια στιγμή για να μην χάσουμε την ατμόσφαιρα που ήταν εκεί. Μας λέει και εδώ πατήρ Ιωσή που είμαστε κάποια παιδάκια ήρθενε προχθές και έπαιζαν κορώσες μες στην εκκλησία. Μπίλες δηλαδή. Και εγώ το αμάλωσα και τους είπα δεν κάνει να παίζετε κορώσεις μέσα στην εκκλησία. Και του είπαν, γιατί γιατί δεν κάνει λέει θυμώνει ο Άγιος. Λέει δεν θυμώνει λέει θυμώνει. Α το ρωτήσουμε και της τα έφερα λέει μπροστά στην εικόνα του Αγίου και του είπα σου αρέσει που παίζουν τα παιδάκια μπήλια σε αυτή κρασί. Και έκανα το χέρι μου στο στόμα και σιωπή στα παιδάκια αυστηρά. Και τα παιδάκια λέει μπήκα σε λογαριασμό, μπήκαν σε σειρά. μας το οδηγήθηκε αυτό το γεγονός με τόση φυσικότητα. Ε, μετά πήγαμε να βγούμε έξω από το ναό μας. Έβαλε τα Άγεια Λύψανα. Προσκυνήσαμε. Ήταν έκδειλη η χάρις πάνω του. Καταλάβαμε ότι ήταν ένας άνθρωπος άκακος σαν μικρό παιδάκι. απλούς και αγαθός στην καρδία, αλλά και χαριτωμένος. Όταν ήθε να βγούμεν έξω, ε, με τράβησε πίσω εμένα και μου λέει, "Έλα σε ευλογήσω." Έβγαλα το σκούφο μου και έσκυψε να με ευλογήσει και μου είπε διάφορα πράγματα εκεί πνευματικά και ας πω και προφητικά. Βγήκαμε έξω στην αυλή και λέει του γέροντα πάτερ Ιωσήφ του λέει να σου πω και κάτι που μου συνέβηκε εδώ που στεκόμασταν τώρα. Πριν μερικές μέρες εξομολογούσα και ήμουν πολύ κουρασμένος και βγήκα εδώ έξω στην αυλή να πάρω λίγο αέρα να ξεκουραστώ λίγο. Και μόλις βγήκα έξω ήρθαν δύο πούλμα γεμάτα προσκυνητές και εγώ δεν μπορούσα να τους δω. Είμαι πολύ κουρασμένος και παρακάλεσα τον Άγιο Δαυίδ να με σκεπάσει να μην με δω. Και ενώ ήμουνα εδώ του λέει και ήμουνα στη μέση της Απλής και καθόμου στον πάγκο, όλοι με έψαχναν και δεν με έβρισκα και εγώ γελούσα και μας παρίσταντι εκεί πώς γελούσε. Και ο πατήρ Κύριλος λέει που ήταν και ο Πατρ Κύριλος εκεί ε με έψαχνε λέει αφού εδώ ήταν τώρα πού πήγε Δεν με έβλεπαν του λέει αυτό λέει δεν είναι από τον Αγία Δαυίδ του λέω γέροντας βέβαια Γέροντα λίμονο τέλος πάντων λέει γέροντα να βγάλουμε μια φωτογραφία του είπα εγώ του γέροντα του Αγίου Ιακώβου λέει ευχαρίστως σταθήκαμε να βγάλουμε μια φωτογραφία μας ε είπε πολύ ωραία πράγματα εκεί πνευμα πραγματικά χαρητωμένα γεμίσαμε χαρά και ελπίδα και φύγαμε για το Άγιο Λός. Μετά αυτό τη συνάντηση έγινε ευκαιρία και αφορμή εγώ να επιστρέψω ξανά σε λίγους μήνες στο μοναστήρι του Σου Δαυίδ. Πήγα έξι φορές περίπου στον Άγιο Ιάκωβο και τον είδα και μόνος μου και εξομολογήθηκα και κοντά του. που είχα την ευλογία του γέροντα βέβαια και με συνόδευσαν κάποια παιδιά από τη Θεσσαλονίκη και μια φορά πήγα και με το λεωφορείο μόνος μου. Αλλά πράγματι μου έκανε μεγάλη εντύπωση διότι όταν ήθα να εξομολογηθώ στον Άγιο Ιάκωβο πήγαμε μες στο ιεροβήμα και γονάτισα εγώ. Γονάτισε και ο γέροντας εκεί στο χαλάκι του και μου λέει θα σου πω μια ιστορία και μου εί μια ιστορία που ήταν η ζωή μου. Εγώ άκουγα τη ζωή μου και λέω πού θα πάει αυτό το πράγμα. Μου έλεγε για έναν άλλο πρόσωπο. Τάχα έναν άλλο πρόσωπο. Τέλος πάντων μου περιέγραψε ζήμε ολόκληρη με πάσα λεπτομέρεια. Κατάλαβα βέβαια και το πίστευα ότι είχαν μπροστά μου έναν προφήτη, έναν άγιον άνθρωπο. Λειτούργησε την άλλη μέρα την Αγίας Εκατερίνης. Λειτούργησε πάρα πολύ όμορφα, πάρα πολύ ωραία. Έτσι με μεγάλη ιεροπρέπεια, αργά και επίσημα τις εκφωνήσεις, μας διδηγήθηκε πως μια φορά λειτουργώντας ο ίδιος είδε δίπλα του τον φύλακαν άγγελών του που το άγγιζε με τα τέργες του και τον ενίσχε στη Θεία λειτουργία. μας είπε πολλά πράγματα, πάρα πολλά πράγματα από την πνευματική του ζωή, από τον αγώνα, από τον πόλεμο των δαιμόνων, από τον πόλεμο των ανθρώπων, από πειρασμούς που πέρασε στο μοναστήρι με διάφορους που καταπατούσαν τα χτήματα του αγίου. Αλλά το αποτέλεσμα πάντοτε ήταν ότι ο Άγιος Δαυίδ αυτός ο οποίος έλυνε τα προβλήματα όλα, προστάτε τον Άγιο και του έδινε δύναμη και υπομονή. θα συνεχίσει τον αγώνα του. Τότε είχαν έρθει και κάποια νέα παιδιά στο μοναστήρι και έγιναν μοναχοί και ήταν πολύ έτσι χαρούμενος ο Άγιος Ιάκωβος για το γεγονός αυτό. Ε, τότε μου έδωσε και κάτι μικρά δωράκια τα οποία έχω μέχρι σήμερα φυλαγμένα ως ευλογία να τα έχω μαζί μου. Τα έχω και εγώ στο κελί μου και επικαλούμαι τις άγχες ευχές του και πράγματι ομολογώ ότι είναι ένας πολύ μεγάλος άγιος της εκκλησίας μας. Περίπου το ίδιο γίνει και με τον Άγιο Πορφύριο. Ο Άγιος Πορφύριος βέβαια ήταν Αγιορίτης και ήταν γνωστός στο Άγιον Όρος πολύ περισσότερο από ότι ο Άγιος Ιάκωβος. Ακούγαμε για τον Άγιο Πορφύριο διάφορα θαυμαστά γεγονότα, πάρα πολλά. Αλλά τότε στο Άγιον Όρος υπήρχε πληθώρα τέτοιων φαινομένων. Πότε δεν είχαμε καμιά ανάγκη να βγούμε εκτός, να ψάξουμε να βρούμε αγίους και σημιοφόρους και θαύματα. Τα ζούσαμε εκεί καθημερινά. Έτσι λοιπόν, μια καλή ημέρα μάθαμε ότι ο Άγιος Πορφύριος βρίσκεται στα Καυστοκαλίδια και ένας γείτονας μας ασκητής ο Παπαϊακή ήθελε πάρα πολύ απάντως συναντήσει. Εμείς επειδή είχαμε βάρκα με παρακάλεσε να πάμε με τη βάρκα μας στα Γαυσοκαλύβια από τη Νέα Σκύλη να τον δούμε. Βέβαια κατά το νόμο της αγάπης κάναμε λιπακοτα. Πήραμε ευλογία και ήρθε και ο παπασηό μαζί μας από τη Μονή Διονησίου που ήθελε αυτός να δει τον γέροντα και έτσι πήγα και εγώ παραπάνω από περιέργεια να δω τον γέροντα Πορφύριο. >> Πρώτη φορά. >> Πρώτη φορά. Αυτό έγινε το 1980 4 περίπου κάπου εκεί. Πήγαμε στο γέροντα. Πράγματι ανεβήκαμε σταψοκαλύβια. Βρήκαμε τον γέροντα. Προγευμάτιζε εκεί. Ε, δεν ήταν ακόμα ασθενής. Έβλεπε κανονικά. Μας λέει, "Πατέρες, δεν μπορώ να σας ζω περισσότερο. Ε, είμαι λίγο αδιάθετος. Θα πάω να ξαπλώσω. Δεν μπορώ να σας δω περισσότερο." Πήραμε την ευχή του. Μας είπε ένα δυο λογάκια πνευματικά και πήγε στο κελάκι του και να ξαπλώσει. Εμείς απομακρυσθήκαμε λίγο από το κελί. Εκεί τότε ένας Κύπριος ηρομόναχος ο Παπαχαρίτο ο οποίος μας λέει έτσι κάπως στη γαλά μείνετε εδώ καμιά δυο ώρες και ο γέροντας μόλις ξεκουραστεί είναι ευδιάθετος μετά και θα σας ζει είμαι σίγουρος θα σας ζει μετά κάνετε μια βόρτα στη σκίτη προσκυνήστε και ελάτε σε δυο ώρες εδώ και θα είναι καλά ο γέροντας έτσι είναι κάθε μέρα έτσι κάνει ξεκουράζεται και μετά είναι καλά μας αυτόν το λόγο είμαστε μακριά Είμαστε περίπου 100 m από το κελάκι. Δεν υπήρχε περίπτωση να ακούσει ο Άγιος Πορφύρος στο πνο δωμάτιν του. Ακούμε ένα κουδούνι. Τι πάει ένα κουδούνι λέει ο γέροντας είναι χτυπά το κουδούνι. Να δούμε τι είναι. Τρέχει ο Παπαχαρίτο. Πάει μέσα βγαίνει σε λίγο έτσι λίγο τροπιασμένος. Μας λέει δυστυχώς ο γέροντας άκουσε τι είπα και μου είπε γιατί είπε στους πατέρες να μείνω. Θα χαλάσει ο καιρός σε λίγο και θα δυσκολευτούν να πάν πίσω. Πρέπει να φύγουν γρήγορα. Θα προλάβαμε να μην τους πιάσει η φορτούνα. Ο καιρός ήταν θαυμάσιος. Λέει αυτό πρέπει να σας πω. Εντάξει. Εμείς το πήραμε ότι δεν μπορούσε να μας δει. Δεν ήθελα να μας δει. Και αρχίσαμε έτσι ανέμελα κατεβαίνουμε σιγά-σιγά προς τον Αστανά. Αλλά σε λίγα λεπτά άρχισαν να συμμαζεύονται σύννεφα και να προμηνύεται καταιγίδα. Και εσύ που προλάβαμε και φύγαμε. Δηλαδή γλιτώσαμε την καταστροφή. Θα πνηγόμαστε. Είχε μπουρίνει και ένα μπουρίνη καλοκαιρινό πολύ δύσκολο. Δηλαδή φεύγαμε εμείς και τον Μπορεί από πίσω μας μόλις που προλάβαμε. Αυτή ήταν η πρώτη επαφή με τον Άγιον Πορφίδιο. Μετά ο γέροντας μας ο Ιωσήφ αρρώστησε στην νέα σκήτη που ήμασταν. Πα καρδιακά επεισόδια και εμείς σαν νεότεροι είχαμε μεγάλη έτσι στεναχώρια και ο γέροντας συνεχώς μας έλεγε ότι θα φύγει, θα πεθάνει και ήταν αυτό το αγαπημένο του τραγούδι που μας έλεγε συνεχώς ότι όπου να ναι πεθαίνει και φεύγει και τελειώνει η ζωή του κταλοπ. Εγώ είμαι πολύ στεναχωρεμένος γιατί ήμουν μετά τον γέροντα και σκεφτόμου τι θα γίνω με τόσα παιδιά εδώ στην ασκήτη ανώριμοι, νεαροί, μικροί, χωρίς τον γέροντα. Τότε ο γέροντας με στειλε στη Θεσσαλονίκη να κάνω κάτι ψώνια και εγώ χωρίς να το πω στον γέροντα στο δρόμο βρήκα έναν ιερομόναχο του γέροντα Σορφυρίου που μου έδωσε το τηλέφωνο του και από τη Θεσσαλονίκη μου λέει πάρθουν από τη Θεσσαλονίκη τηλέφωνο δεν είχε κίνη τα τηλέφωνα ήταν σταθερά τα τηλέφωνα και θα σου απαντήσει και υπάρχουν το πρωί ώρα 4 με 5 το πρωί εντάξει ήταν ώρα που ξυπνούσαμε εμείς Τον πήρα το πρωί τηλέφωνο του γέροντα να του πω να προσεύχεται για τον γέροντα μας στον Ιωσή, τον οποίον εγνώριζε βέβαια. Έπιανα τηλέφωνο, έπιανα, έπιανα, έπιανα, χτυπούσε, αλλά δεν απαντούσε. Ο ιερομόναχος όμως αυτός μου είπε ότι τέτοια ώρα ο γέροντας απαντάει, είναι καλή ώρα για τον Γέροντα. Και έτσι επέμενα με μια ανέδια ας πούμε, αλλά δεν απαντούσε. Δεν σκέφτηκα τι να κάνω τώρα να διαβάσω τους χελεσμούς της Παναγίας. το φωνήσει η Παναγία να μου απαντήσει. Διάβαζα τους χαιρετισμούς και έπαιρνα και τηλέφωνο και έλεγα τους χαιρετισμούς. Όταν έφτασα στο τελευταίο ντροπάριο και είπα τι υπερμάχο χαίρε ενήφε ανήφευτε σηκώνει το τηλέφωνο ο γέροντας και αν θα πει παρακαλώ ή όπως λέμε εμείς μου λέει χαίρε νύφεύφευτε σαν να ήθελε να μου πει πρέπει να τελειώσεις τους χερισμούς και μετά να πάρεις παρακολουθούσε δηλαδή εγώ σάστησα έτσι που μου μίλησε στο τηλέφωνο του λέω γέροντα Να έχουμε δυσκολία με τον γέροντα μας. Είναι ασθενής. Μη φοβάσαι βρε μου λέει. Δεν πεθαίνει έτσι τα λέει. Δεν πεθαίνει αυτός πάντα έτσι έλεγε. Θα πάει χρόνια πολλά μου λέει. Δεν θα πεθάνει τώρα. Έχει ακόμα μπροστά του πολύ δρόμο. Να έχετε υπομονή, να έχετε θάρος. Δεν πεθαίνει ο γέροντας. Να κάνετε υπακοή να μην το στεναχωρείτε και αυτός σας δείσει χρόνια πολλά. Μου είπε για τη Νέα Σκήτη. Με ρώτησε διάφορα πράγματα. Μιλήσαμε περίπου μισή ώρα στο τηλέφωνο. Μου έλεγε διάφορα. μου ξωρούσε γεγονότα, ευχές και μου λέει, "Αί στο γέροντα την αγάπη μου και τις προσευχές μου και την μετάνοά μου και δεν θα πάθει τίποτα. Δεν θα πεθάνει τώρα." Και έτσι αναρίσαμε όλοι μας. Μετά από αυτό το γεγονός, όταν πήγα στην Αθήνα, ε, για κάποιες εργασίες της σκήτης μας με τη Λογέροντα, θα συνοδεύσω και τον πατέρα Ελπίδιον τότε που ήταν στη σκίτη μας και ήταν στο νοσοκομείο Τιμοθάνατος. Πήγα και τον είδα στο μοναστήρι στη στο Μήλση. Εκεί πήγα περίπου 10 φορές. Όλες οι συναντήσεις μας ήταν γεμάτες με τα σημεία της χάρητος. Βέβαια εγώ δεν πήγαινα για να μου πει κάτι προφητικό, ούτε κάτι προορατικό. Αυτό με κάλυπε ο γέροντας. Δεν είχα και τίποτα να ρωτήσω, αλλά πήγαινα για να πάρω την ευχήν του αγίου αυτού του ανθρώπου. Ε, έτσι από ανάγκη να τονθώ πνευματικά. Όταν πήγαμε με τον γέροντα, πήγαμε με τον γέροντα Ιωσήφ μια φορά και του είπαμε για τας δυσκολίες στο πατοπέίδι που είχαμε και μας είπε ο ίδιος τι έπρεπε να κάνουμε και του είπαμε για ένα γεροντάκι το οποίο ταλαιπωρείτο και είχε έτσι δύσκολο τέλος και μου λέει καλά καλά θα προσευχηθούμε και εκείνη την ώρα κοιμήθηκε ο γέροντας στο παίρι Αλλά ήταν πράγματι πολύ χαρητωμένη έτσι η παρουσία του. Η Μαρία Υψηλή μας είπε ότι όταν πήγαινε και η συνάντηση τον γέροντα Πορφύριο την ερώτησε ποιος είναι ο γέροντάς σου και του είπε ο γέροντας Ιωσχή. Της λέει ο Κύπριος ο αναμορφωτής της μονής Ματοπεδίου και της επεσπράκησε το γεγονός ότι ο γέροντας θα ήταν αναμορφωτής της μονής με το παιδίου. και πάντοτε μας έστελε τις ευχές του και την αγάπη του. Είχαμε πολύ μεγάλη έτσι αγάπη στον γέροντα Πορφύριο και μετά και εγώ όταν ε ήρθα στην Κύπρο και ήθελα να κάνω ένα από τους πατέρες μας μοναχό και να τον ονομάσω Πορφύριο ήταν κάποιος αδελφός ο οποίος τον γνώρισε τον Άγιο Πορφή. ήθελα να δώσω το όνομα σε κάποιον που τον γνώρισε. Και εκείνη την ημέρα που υποτιμαζόμαστε για την κουρά το βράδυ ήρθε μία μοναχή από την Αττική, από ένα μοναστή της Αττικής και είχε μαζί της το πετραχύλι του Αγίου Πορφυρίου και της λέω μου το αφήνεις αυτό το πετραχύλι για ένα βράδυ. και κάναμε με την κουρά την κουράνα αυτή του αδερφού Πορφυρίου με τον Πετραχείλη του Αγίου Πορφυρίου και του βγάλαμε και το όνομα Πορφύριος και το θερίσαμε και αυτό σαν μια ευλογία στην αδελφότητά μας και τώρα χτίσαμε και εκκλησία όμορφη εδώ στη Λεμεσό και γενικά ο Αγιος Πορφύριος είναι πάντοτε κοντά μας και μας ευλογεί και μας συνοδύνει. Θέλετε πριν κλείσουμε να μας πείτε κάποια χαρακτηριστικά και για αυτούς τους δύο μεγάλους άγιους δηλαδή ως πνευματικές προσωπικότητες και για τον Άγιο Ιάκωβο και για τον Άγιο Πορφύριο. >> Ρώτησα τον τον Άγιο Παΐ σε μια φορά πόσο πατήρη Πορφυρίος έχει τόο χάρισμα. Μεγάλο χάρισμα μου λέει για τρεις λόγους. Πρώτον για τη μεγάλη του καθαρότητα. Δεύτερο για τη μεγάλη του ταπείνωση και τρίτο γιατί είναι στον κόσμο και διακονεί την εκκλησία με το χάρισμα αυτό που έχει. Και το ίδιο ενίσχυ τον Άγιον Ιάκωβο διότι και αυτός είχε το ίδιο χάρισμα αλλά ήταν πιο και κρυμμένο το χαρισμά του. Παρόλο που ήταν τόσον απλούς όπως ξέρετε και από τα βιβλία που έχουν γραφεί και από τις οδηγήσεις των υπολοίπων αδερφών που τον γνώρισαν ήταν απλούστατος. Το κοινό γνώρισμα όλων των Αγίων ήταν νομίζω η συνεχής και αδιάληπτη προσευχή. Η καρδιά τους δοσμένη στο Χριστό και στους ανθρώπους με την αγάπη του Χριστού και μεγάλη ταπείνωση. Τώρα γέροντα και ο Άγιος Ιάκωβος είπατε δεν είχε πάει ποτέ στο Άγιον Όρος ήτανε >> μόνιμα και στον Ασίο Δαυίδ. >> Ναι. Ναι. Εσείς που το γνωρίσατε και μιλήσατε μαζί του και καταλάβατε πράγματα, είδατε κάποια διαφορά στο γεγονός ότι δεν ήταν γιορίτης και ήταν ένας άνθρωπος στον κόσμο >> Εξωτερικά μπορεί να υπήρχε κάποια διαφορά, αλλά στην ουσία τίποτα απολύτως. Η Αγιώτης ήταν το κοινό γνώρισμα των ανθρώπων αυτών. Και εκεί γνωρίσαμε και τον πατέρα Κύριο που τότε ήταν υποτακτικός του Αγίου Ιακώβου και γνωριστήκαμε τον πατέρα Κύριλο και ήρθε και στη χειροτονία μου και έφερε μάλιστα και το χεράκι του Αγίου Η Δαυίδ και μου έδωσε ένα παστούνι ποιημαντική ράβδο του Αγίου Ιακώβου και μου το χάρισε στη χεροτονία μου αλλά και τόσον κόσμο που μου το είπε ότι αυτό το παστούν είναι του πατέρα Ιακώβ σου το φέρω το κρατάς να έχεις ευλογία και εγώ από τον πολύ κόσμο που είχε κταλοπ δεν το έλαβα και σοβαρά υπόψη δεν είχε να ακόμα αγιοκατασχθεί ο Άγιος Ιάκωβος μια ημέρα το πήρα το παστούν αυτό και τον πήγα στη μονή του τιμή προδρόμος του μέσα από ταμο μια ημέρα ενώ ήμουν στην εκκλησία του του μοναστηρίου του στην ακολουθία έτσι εκεί που ήμουν προσευχόμενος Πέρασε από μπροστά μου αυτή τη σκηνή και λέω, "Μα μας έφερε ένα παστούν ο πατερ Κύριλος. Πού είναι άραγε και θυμήθηκα ότι μα νομίζω ότι το έφερα στο μοναστήρι και κάποιος αδερφός από εκεί ήθεν εκείνο το βράδυ στον ύπνο τον Άγιο Ιάκωβο του έδειξε το μπαστούνι ότι αυτό το παστούν είναι δικό μου. Και πήγα μες στο ιερό και λέω έχει ένα μπαστούνι εδώ πως σας έφερα." Λέει, "Ναι γέροντα, εδώ το έχουμε εδώ στη γωνιά." Και το πήρα και γράφει πάνω δώρο ιεράς μονής οσίου Δαυίδ Αρχηματίδης Κύριλος από τον Άγιο Ιάκωβο. Και έτσι έχουμε ως ευλογία το μαστούνι του Αγίου Ιακώβ. Επίσης ο πατήρ Κύριλος που και αυτός ήταν πολύ χαριτωμένος και μετά είχαμε πολύ καλή σχέση και μιλούσαμε συχνά και στο τηλέφωνο και που ερχόταν στην Κύπρο μας επισκεφτόταν πάντοτε μας έφεραν και τα λήψανα του Αγίου Δαυίδ. Ε μας έδωσε όταν πήγα μια εκδρομή στον Άγιο Δαβίδ του ζήτησα κάτι από τον Άγιο Ιάκωβο και μου έδωσε μια ιερατική ζώνη. Και την ώρα που βγαίναμε από το μοναστήρι εμβοδίασε όλος ο τόπος σαν τρόπο να μας χερετούσε ο πατήρ Ιάκωβος, ο Άγιος Ιάκωβος. Και έτσι επεσφράγησε και ο πατήρ Κύριλος αυτή τη μεγάλη ευλογία. Και κάτι που συνέβηκε όταν πήγαμε στην στην επίσημη αγιοκατάταξη του Αγίου Ιακώβου. Όταν μπήκαμε μέσα στο μοναστήρι εβοδίασε πάρα πολύ και εγώ λέω βάλα μοίρα φαίνεται πάνω στον τάφων του Αγίου. Έτσι ρίξανε αρώματα. Με εβοδίασε συνέχεια και μετά που πήγα μες στην εκκλησία μου και μες στην εκκλησία και δεν κατάλαβα ότι αυτό είναι υπερφυσικό γεγονός. Θεόσα ότι είναι ευλογημένοι. Βάλαν πολλά αρώματα και μυρίζεται όπως όλος. Αλλά μυρίζε μετά και στο συνοδικό και στην τράπεζα και έξω στην αυλή. Και ρώσα τον γέροντα εφρέ του λέω σου μυρίζει κάτι. Λέει μα μυρίζει συνέχεια κάτι μυρίζει κάτι εμποωδιάζει. Και μετά έπαυσε την ευδία. Και έτσι καταλάβαμε ότι δεν ήταν φυσική ευωδία. Ήταν μια υπερφυστική ευοδία που έβγαινε από τον τάφων και του Κυρίλου και του Ιακώβ. Γέροντα. Μιλήστε μας και λίγο για αυτή την παρησία που είχε στον Άγιο στον ωσίο Δαυίδ. >> Ε κύριε ήταν μοναδικό. Μοναδικό. >> Δηλαδή δεν σας έκανε και εντύπωση πρώτη φορά που τον είδατε και τις άλλες φορές που τον είδατε. >> Βέβαια μετά μετά μας ενδιαγόταν μετά μας άρεσε που με τα έλεγε και γελούσαμε. Όχι για να τον κοροϊδέψουμε, αλλά μας δημιουργούσαν τόση χαρά και τόση χάρη οι διοικήσ του Αγίου που πραγματικά χαιρώσουν αυτήν την παιδική οικιότητα που αισθανόταν με τον Άγιο Ιάκωβο, με τον Άγιο Δαυίδ. Διότι τον μάλωνε κιόλας, >> διότι τον απειλούσε ότι αν δεν μου κάμεσ αυτό το πράγμα δεν θα σου ξαναθημιατήσω την εικόνα σου. Σου αναπτώσω το Καντίλη. Έχω παράμνο μαζί σου το έλεγε διότι με άφησες μόνο μου και μαζήθηκε ο ίδιος εκείνο το γεγονός έγινε στις ελιές που κάποιος πήγε και έκοψε τις ελιές του μοναστηριού και πήγαν οι πατέρες του παγένοντα μας έκοψαν τον ελεώνα ξέρεις τι να χάμω εγώ λέει εγώ είμαι για να φυλάτω τις ελιές και μες στο μοναστήρι και πήγε στον Άγιο Δαβίδη και του λέει Άγιε Δαβίδ εγώ είσαι εδώ είμαι μοναχός ή θα φέρεις αυτό που έκοψε λες μπροστά μας να μας πει τι έκαμε και πώς θα διορθώσουν το κακό που είχαμε. Διαφορετικά εγώ δεν θα ξαναθημιατήσω. Και μέχρι το απόγευμα έλγοντας ο χωρικός εκείνος μουλόγησε το πτέσμα του. Ήταν πολύ μεγάλη η παρησία που είχε προς τον Θεό γιατί ήταν πραγματικά τέκνο Θεού. Ήταν τέκνο Χριστού. >> Και αντίστοιχα τώρα για τον Άγιο Πορφύριο. Μιλήστε μας λίγο για τη τόσο μεγάλη αγάπη που έχει ο κόσμος για τον Άγιο Πορφύριο. >> Να σας πω. Ο Άγιος Πορφύρος δεν ήταν σαν τον Άγιον Ιάκωβον τόσον απλούς. Ήταν σοφός. Ήταν επειδή είδα στον κόσμο και ήταν και εκφύσεως φαίνεται μεγάλο κεφάλι, μεγάλο μυαλό και μάθαινε πράγματα και μιλούσε με επιστήμονες. Ήταν ήταν πράγματι ένας νους τετράγωνος, τετραπέρατος και ήταν έτσι απλούς βέβαια, αγαθός, γεμάτος αγάπη και γεμάτος πατρική ιστορική, αλλά ήταν και ένας σοφός άνθρωπος που οι λόγοι του, ο λόγος του ήταν γεμάτος σοφίαν και σύνεσην και διάκριση. Ο γέροντας Ιωσήφ πώς τι σας έλεγε εκεί για τους δύο αυτούς αγίους >> Ο γέροντας Ιωσήφ πολύ ταπεινον τον εαυτόν του προασά τους αγίους αυτούς και έλεγε ευτυχώς που υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι και ο Θεός μας ελέει με τις προσευχές τους και αισθανόταν τον εαυτόν του πολύ έτσι ευτελήν μπροστά τους ενώ ήταν του Ιδίου Πνεύματος και της ιδίας χάριτος. >> Ευχαριστούμε πάρα πολύ κύριετα. >> Ευχαριστώ κι εγώ. [μουσική] [μουσική]